تنوين: نون ساكني زائدي است كه در تلفّظ به آخر اسم اضافه مي‌شود ولي در نگارش نوشته نمي‌شود، و نشانة آن تكرار شكل حركت مي‌باشد، «ـًـٍـٌ». 
شكّي نيست كه نون تنوين، حرفي از حروف است از اين رو در هنگام برخورد با حرف ساكن، حركت كسره به خود مي‌گيرد، مانند: 
مَثَلاً الْقَوْمَ كه خوانده مي‌شود: مَثَل نِ الْقَوْمَ 
و همچنين نزد حروف «يرملون» در آن‌ها ادغام مي‌شود، مانند: 
غَفُورٌ رَحِيمٌ كه خوانده مي‌شود: غَفُورُ رَّحِيمٌ 
در اين جا اين سؤال مطرح مي‌شود كه چرانون تنوين را در نگارش نمي‌نويسند؟ 
جوابش روشن است، چون نون تنوين، زائده است و جزء اصل و ريشه كمله نيست، اگر نوشته شود هنگام وقف با نون اصلي كلمه اشتباه مي‌شود و اضافه بر آن نون تنوين در هنگام وقف تغيير مي‌كند (تنوين فتحه و كسره، ساكن و تنوين فتحه تبديل به الف مدّي مي‌شود). از اين رو اضافه بر تغيير در شيوة نگارش، در اسم گذاري نيز باهم متفاوت مي‌باشد، «نون اصلي» را «نون» و «نون تنوين» را (كه زائده است) «تنوين» ناميده‌اند. 
دربارة علامت آن، شكل‌هاي مختلفي ارائه شده كه بعضي مختص به زمان خاصّ و بعض ديگر در ارتباط با حرف مابعد تنوين (و احكامي كه بر تلفّظ آن بار مي‌شود) مي‌باشد. 
اوّلين بار كه علامتي براي تنوين قرار داده شد، توسط ابوالاسود دؤلي از شاگردان حضرت علي عليه السّلام بود كه نشانة آن را دو نقطه «:» قرار داد، و مانند نقطه حركات براي تنوين فتحه دو نقطه بالاي حرف، تنوين كسره دونقطه زير حرف؛ و براي تنوين ضمّه دو نقطه جلو حرف قرار داد تا يكي نشانه حركت حرف وديگري نشانه تلفّظ نون تنوين باشد. 
بعد از آن كه خليل بن احمد فراهيدي نقطه حركات را تغيير شكل داد، نقطة نشانگر تنوين را نيز تبديل به شكل حركات كرد (تا يكي نشانة حركت و ديگري نشانه تنوين باشد)، «ـًـٍـٌ».